นานแล้ว . . .

posted on 21 Oct 2011 20:52 by yamamomo

 

เกือบปีกว่าแล้วที่ไม่ได้อัพอะไรๆ ลงบล๊อคนี้
เป็นเวลาที่นานพอดูเหมือนกันถ้าลองนึกย้อนกลับไป
แต่หากจะถามว่าหายไปไหน? ก็ตอบว่าไม่ได้หายไปไหนหรอก...
แต่เพราะด้วยอะไรก็ไม่รู้ที่ทำให้ไม่ยอมอัพไม่ยอมพูด?
 
ด้วยอะไรหลายๆ อย่าง?
คำพูดติดปาก
 
โดยที่ไม่รู้ว่า "อะไรหลายๆ อย่าง" มันคืออะไร?
 
 
 
 
ดอกทานตะวันสีเหลือง . . .
 
คงเรียกว่าหน้าบานใจบานอย่างดอกทานตะวันก็คงจะไม่ไหว
เพราะช่วงเวลาของวัยเด็กมันผ่านไปเร็วซะจริงๆ
 
ถ้าจะเรียกตอนนี้ว่า "วัยทำงาน" ก็คงจะไม่ผิด
ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงแล้ว ก็ผ่านการทำงานมาแล้วเกือบจะสี่ปี
 
อาจจะเป็นเพราะตอนนี้คือการทำงานที่เรียกว่าเป็นการทำงานจริงๆ ??
ทำงานจนไม่มีเวลาให้ตัวเอง คนรอบข้าง หรือแม้แต่หมาแมว ฮ้าา
 
บางทีก็เหนื่อย...บางทีก็ท้อ
 
สังคมใหม่ที่ต้องปรับตัวเข้า ทำงานมาหลายที่แต่ก็ไม่เคยทำให้มันดี จนบางครั้งก็หงุดหงิดตัวเอง 
พูดต้องคิด ทำต้องคิด ไม่ใช่อย่างที่อยากพูด ไม่ใช่อย่างที่อยากคิด...
แต่ก็ต้องตามน้ำให้มากที่สุด
 
ทุกเย็นขับรถผ่านโรงเรียนเก่า
ที่ทำได้ก็แค่มองเข้าไปที่โต๊ะหน้าตึกตัวเก่า ห้องเรียนห้องเก่า ตึกหลังเก่า
เป็นแบบนี้ทุกเย็น...
 
ชีวิตที่สดใสหายไปไหนหมดนะ?
 
เหมือนไร้สาระที่เอาแต่คิดถึงเรื่องที่ผ่าน
แต่นั้น...คือ "ความทรงจำ" ที่ไม่อยากลืม เท่านั้นเอง
 
มีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เคยบอกเอาไว้ว่าถ้ายิ่งโตแล้วได้ทำงานจะกลายเป็นคนที่หวงวันหยุด
ไม่เถียง เพราะเกิดขึ้นกับตัวเองจริงๆ
วันหยุดที่คิดว่าจะทำนู้นทำนี้...แต่สุดท้ายกลับไม่ได้ทำอะไรเลยซักอย่าง
แม้แต่จะกินข้าวให้อร่อยซักมื้อ มันก็แค่กินให้อิ่มท้อง
แล้วกลับไปทำงานที่ยังต้องหอบเอามาทำต่อที่บ้าน
 
บางทีก็อารมณ์เสียต่อเนื่อง จนไม่อยากจะคุยกับใครหรือทำอะไรทั้งนั้น
 
แต่ละคนก็มีงานที่ต้องรับผิดชอบ
และ...ไม่มีใครเข้าใจงานของใครอย่างแท้จริง
 
ทุกอย่างเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ เพื่อทำให้เติบโตขึ้น
พร้อมๆ กับสังคม พร้อมๆ กับผู้คนอีกมากมายหลายพ่อต่างแม่
 
คราวนี้แสงแดดคงจะทั้งร้อน ทั้งแรง
ดอกทานตะวันดอกนี้เลยต้านทานแสงของมันลำบากกว่าที่ผ่านๆ มา